W dermatologii funkcjonuje pojęcie określane mianem „paradoksu lanolinowego”. Termin ten pojawił się w literaturze naukowej w drugiej połowie XX wieku i do dziś stanowi interesujący przykład złożoności reakcji zachodzących w obrębie skóry.
 
Paradoks polega na tym, że lanolina stosowana na zdrową, nieuszkodzoną skórę bardzo rzadko wywołuje reakcje niepożądane. Jednocześnie część przypadków nadwrażliwości obserwowano u osób, u których preparaty zawierające lanolinę aplikowano na skórę objętą stanem zapalnym lub znacznym uszkodzeniem bariery naskórkowej.
 
Dotyczyło to przede wszystkim pacjentów z przewlekłymi zmianami skórnymi, owrzodzeniami, ciężkimi postaciami wyprysku oraz aktywnymi zmianami atopowymi.
 
Zjawisko to przypomina wcześniej opisany w dermatologii „paradoks parabenowy”, zgodnie z którym określone substancje mogą być dobrze tolerowane przez zdrową skórę, natomiast wykazywać zwiększony potencjał uczulający w przypadku znacznego uszkodzenia bariery ochronnej naskórka.
 
Paradoks lanolinowy nie oznacza więc, że lanolina jest silnym alergenem. Wręcz przeciwnie – podkreśla znaczenie stanu skóry oraz jakości zastosowanego surowca dla bezpieczeństwa jego stosowania.

10.Paradoks lanolinowy

Przegląd prywatności

Ta strona korzysta z ciasteczek, aby zapewnić Ci najlepszą możliwą obsługę. Informacje o ciasteczkach są przechowywane w przeglądarce i wykonują funkcje takie jak rozpoznawanie Cię po powrocie na naszą stronę internetową i pomaganie naszemu zespołowi w zrozumieniu, które sekcje witryny są dla Ciebie najbardziej interesujące i przydatne.